Մարգարիտա Գասպարյան. Սիրում եմ Հայաստանը, Երեւանը

09:52   23 փետրվարի, 2016

Ես ամենուր ասում եմ, որ հայուհի եմ: Սիրում եմ Հայաստանը, Երեւանը, եթե հրավեր ստանայի Հայաստանից, մեծ սիրով կգայի եւ հայ թենիսիտների համար վարպետության դասեր կանցկացնեի:

Այս մասին NEWS.am Sport-ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց պրոֆեսիոնալ թենիսիստուհի, թենիսի Ռուսաստանի հավաքականի անդամ, ազգությամբ հայ, մոսկվայաբնակ Մարգարիտա Գասպարյանը:

Կանանց թենիսի ասոցիացիայի (WTA) դասակարգման աղյուսակում փետրվարի 1-ի դրությամբ, 21-ամյա Մարգարիտա Գասպարյանն առաջադիմել է 16 աստիճան եւ 43-րդ տեղում է: Մելբուրնում անցկացված թենիսի Ավստրալիայի բաց առաջնությունում Գասպարյաը հաղթել էր իտալուհի Սառա Էրանիին, ճապոնացի Նակա Կուրումիին, Ղազախստանը ներկայացնող Յուլյա Պուտինցեւային, իսկ չորրորդ շրջանում պարտվել էր աշխարհի առաջին ռակետ Սերենա Ուիլյամսին:

Մարգարիտա, սկսենք ամենասկզբից. պատմիր քո հայկական ծագման մասին: Որտե՞ղ ես ծնվել եւ ի՞նչ գիտես արմատներիդ մասին:

Ծնվել եմ Մոսկվայում: Հայրս հայ է, մայրս` ռուս: Հայաստանի հետ կապս միշտ սերտ է եղել, մասնավորապես, մանկության տարիներին շատ հաճախ էի գալիս Հայաստան՝ տատիկիս եւ պապիկիս մոտ, միայն թե ոչ երկար ժամանակով: Մանկության տարիներից իմ ժամանակը մշտապես լցված է եղել մարզումներով, այդ պատճառով Հայաստանում քիչ ժամանակով էի լինում: Վերջին անգամ Հայաստանում եղել եմ երեք տարի առաջ: Շատ եմ սիրում Հայաստանը, սիրուն երկիր է, մասնավորապես սիրում եմ Երեւանը. գեղեցիկ քաղաք է: Կարծում եմ՝ իմ բացակայության երեք տարիների ընթացքում այժմ ավելի գեղեցիկ է դարձել: Կարծում եմ՝ այս տարի կկարողանամ գալ Հայաստան: Ծնվել, մեծացել եմ Մոսկվայում, բայց Հայաստանի հետ կապս երբեք չեմ կտրի:

Ռուսաստանի թենիսի ֆեդերացիան է ինձ օգնել եւ մինչ օրս օգնում է թենիսում զարգանալու, աճելու հարցում: Ես ներկայացնում եմ Ռուսաստանը, հանդես եմ գալիս Ռուսաստանի դրոշի ներքո: Եթե ես ներկայացնեի Հայաստանը, ամեն տեղ կներկայանայի՝ հայաստանցի: Անգամ եթե ինձ Հայաստանից աջակցեին, գուցե ես կարողանայի մեծ թենիսում ներկայացնել Հայաստանը:

Երբեւէ եղե՞լ է դեպք, որ թաքցնես ազգությունդ:

Առհասարակ ես ամենուր ասում եմ, որ հայուհի եմ: Բայց նման դեպք եղել է, որ թաքցնեմ իմ հայ լինելը, երբ ես մի օր գնացի Բաքու, որտեղ մասնակցում էի Կանանց թենիսի ասոցիացիայի (WTA) շարքի մրցաշարին: Բաքվում ես ներկայացա որպես ռուսաստանցի, քանի որ ինձ անդադար հարցնում էին, թե ես որտեղից եմ եւ ինչ ազգություն ունեմ: Չէի հասկանում, թե նրանք ինչու են անդադար հետաքրքրվում։ Ես շատ ուրախ էի, որ հաղթեցի այդ մրցաշարում, ինձ համար յուրաքանչյուր հաղթանակ մեծ նշանակություն ունի եւ կարեւոր չէ, թե դա որ երկրում է: Ինչ վերաբերում է Բաքվին, ապա հասկացա, որ այնտեղ հայ մարզիկի համար իրականում շատ բարդ է: Ես այնտեղ որեւէ խնդրի չհանդիպեցի։ Միակ խոչընդոտը հանիսատեսի կողմնակալ վերամունքն էր իմ հանդեպ. երբ մտնում էի կորտ, հանդիսատեսի մի զանգված ինձ դեմ էր, մրցակցիս էին գոտեպնդում: Ես չգիտեի, որ այնտեղ կա կողմնակալ վերաբերմունք ազգությամբ հայ մարզիկի նկատմամբ: Այդ մրցաշարի մրցավարներն օտարերկրացիների էին, իմ նկատմամբ որեւէ սուբյեկտիվ վերաբերմքուն չունեին, միայն մրցաշարի ղեկավարն էր տեղացի եւ միայն նա էր, որ չէր ցանկանում՝ ես հաղթեի:

Դու ծնվել ես սպորտային ընտանիքում՝ հայրդ նախկին ծանրորդ է, մայրդ՝ դահուկային սպորտով է զբաղվել։ Դա՞ է պատճառը, որ մարզական ուղի ես ընտրել կյանքում:

Գուցե դա նպաստել է, չեմ կարող ասել, բայց թենիսի գնացել եմ հորս նախաձեռնությամբ: Նա է ինձ տարել եւ ընդունել թենիսի: Այդ ժամանակից խաղում եմ թենիս: Սկզբում առանց հասկանալու էի գնում մարզումների, քանի որ շատ փոքր էի: Հետո աստիճանաբար արդեն մասնակցելով մրցաշարերի հասկացա, որ սիրում եմ այս մարզաձեւը եւ ուզում եմ թենիսում ինչ-որ բանի հասնել: Ճիշտ է՝ շատ բարդ է, մեծ քանակությամբ էներգիա, ներվեր, ուժ ես ծախսում: Սիրում եմ պայքարել, ինձ համար շատ կարեւոր է յուրաքանչյուր խաղ, մրցաշար: 

Ո՞վ է քո ներշնչանքի աղբյուրը թենիսում:

Թենիսիստուհիներից Սերենա Ուլիյամսը եւ Մարիա Շարապովան:

Իսկ ո՞վ է քո ամենամեծ քննադատը:

Երեւի հայրս (ծիծաղում է): Իսկ իրականում իմ ամենամեծ քննադատը ես եմ, մշտապես ես եմ ինքս ինձ քննադատում:

Պարտություններդ ինչպե՞ս ես տանում:

Նախկինում շատ հիվանդագին էին ընդունում յուրաքանչյուր պարտություն, ինձ համար շատ ցավալի էր, բայց ժամանակի ընթացքում ամեն ինչ իր տեղն ընկավ, սովորեցի ղեկավարել հույզերս, ապրումներս: Այժմ ավելի հանգիստ եւ գիտակցելով եմ ընդունում պարտությունները, քանի որ դրանք էլ են մարզիկի համար:

Իսկ ի՞նչը կարող է թենիսում դառնալ հիասթափությանդ պատճառ:

Այս հարցին կդժվարանամ պատասխանել, քանի որ երբեւէ չեմ մտածել, չեմ հիասթափվել: Դեռ չեմ հիասթափվել ոչնչից:

Ինչպե՞ս է սկսվել համագործակցությունդ մարզիչ Ելենա Մակարովայի հետ:

Մեր համագործակցությունը սկսվել է երկու տարի առաջ, երբ ես խաղում էի Կրեմլի գավաթի խաղարկությունում: Ես խաղում էր որակավորման փուլում եւ հենց երկրորդ շրջանում պարտվեցի: Ելենա Մակարովա այդ ընթացքում հետեւում էր իմ խաղին: Մենք մինչ այդ արդեն ծանոթ էինք, իսկ խաղից հետո պատահական հանդիպեցի նրան, զրուցեցինք, վերլուծեցինք խաղս եւ ես, օգտագործելով պահը, նրան հայտնեցի, որ չունեմ անձնական մարզիչ: Եկանք համաձայնության եւ փորձեցինք համատեղ աշխատել:  Այդպես սկսվեց մեր համագործակցությունը: Ուրախ եմ այս համագործակցության համար, քանի որ նա ցանկանում էր ինձ հետ աշխատել, ես՝ նրա: Նրա հետ շատ հեշտ է աշխատել, մենք հրաշալի հասկանում ենք միմյանց, հեշտ ենք գտնում ընդհանուր լեզու:

Ձախից դու խաղում ես ռակետը մի ձեռքով բռնած, այնպես, ինչպես աշխարհահռչակ թենիսիստուհիներ Շտեֆի Գրաֆը, Ժուստին Էնենը: Այսօր ձախ ձեռքով խաղացող թենիսիստուհիները քիչ են հանդիպում: Ձախից մեկ ձեռքով խաղալու որոշումն ո՞ւմն է: 

Որոշումն իմն է: Իրականում շատ դժվար է ձախից մեկ ձեռքով խաղալ, այն ավելի շատ ընդունված է տղամարդկանց մոտ: Կանանց համար բարդ է տեխնիկապես: Նախկինում ձախից խաղում էի երկու ձեռքով, ինչպես բոլորը: 12-13 տարեկանում սկսեցի խաղալ մեկ ձեռքով, դա ինձ մոտ ինքնաբուխ ստացվեց: Հիշում եմ՝ մի անգամ վերադարձա մրցաշարից եւ ծնողներիս ասացի, որ ցանկանում եմ խաղալ մեկ ձեռքով ձախից: Սա բարդ տեխնիկա է, ինձ համար առաջին երկու ամիսը շատ դժվար էր, հաճախ գնդակը ձախ հարվածիցս հետո հայտնվում էր չգիտեմ ուր, բայց դա իմ որոշումն էր, որ պետք է խաղամ մեկ ձեռքով այնպես ինչպես աշխարհահռակ թենիսիստուհիները: Հիմա քչերն են այդպես խաղում: Ինձ հաճելի է, երբ հանդիսատեսին դուր են գալիս իմ ձախից մեկ ձեռքով հարվածները: Շատերին է այն դուր գալիս:

Մարզական կարիերայիդ ամենամեծ նվաճումը ո՞րն է քեզ համար:

Այս պահին ամենամեծ նվաճումս Մելբուրնում վերջերս ավարտված Ավստրալիայի բաց առաջնությունում չորրորդ շրջան հասնելն էր: Սա իսկապես ինձ համար մեծ նվաճում է:

Որո՞նք են առաջիկա անելիքներդ: Առջեւում Ռիո-2016-ն է: Կցանկանայի՞ր մասնակցել Օլիմպիական խաղերին եւ ինչպիսի՞ն է շանսերդ, եթե մասնակցես:

Ես շատ կցանկանայի մասնակցել Օլիմպիական խաղերին։ Կարծում եմ, այս տարի՝ Ռիո-2016-ին հնարավորություն կստանամ մասնակցել: Ամեն ինչ կախված է ինձանից: Ես դեռ շատ մրցաշարեր ունեմ: Եթե մինչեւ Օլիմպիական խաղերը լավ արդյունքներ գրանցեմ, լավ խաղամ, ապա կլինեմ Ռուսաստանի օլիմպիական թիմի անդամներից մեկը: Ես շատ եմ ցանկանում: Ըստ վարկանիշային աղյուսակի պետք է որոշվի՝ ովքեր են մասնակցելու Օլիմպիական խաղերին: Եթե բարձր տեղում լինեմ եւ հետ թողնեմ մյուս աղջիկներին, Ռուսաստանի ֆեդերացիան ինձ կներկայացնի Ռիո-2016-ում:

Կցանկանայի՞ր մի օր ներկայացնել Հայաստանը: Երբեւէ մտածե՞լ ես այդ մասին:

Իրականում, երբեւէ չէի մտածել այդ մասին: Գուցե մտածեի, եթե որեւէ առաջարկ լիներ Հայաստանից: Բայց առաջարկ երբեւէ չի եղել եւ հենց այդ պատճառով այդ մասին երբեք չեմ էլ մտածել:

Հայաստանում թենիսը դանդաղ է զարգանում: Քո կարծիքով, ի՞նչն է պատճառը, որ մեր երկրում այս մարզաձեւը զարգացում չի ապրում եւ աշխարհի լավագույնների մեջ ներկայացուցիչ չունենք:

Իմ կարծիքով, պատճառը հետաքրքրության պակասն է: Հնարավոր է, որ Հայաստանում թենիսն այդքան էլ հետաքրքիր չէ: Իսկ եթե չկա հետաքրքրությունը, շարժառիթն էլ չի լինի մարզաձեւի զարգացման համար:

Իսկ չե՞ս մտածել Հայաստան այցելության մասին եւ հայ թենիսիստների հետ վարպետության դասեր անցկացնելու մասին, այնպես, ինչպես դա 2008 թվականին արեց աշխարհահռչակ արգենտինահայ թենիսիտ Դավիթ Նալբանդյանը:

Եթե հրավեր ստանամ Հայաստանի ֆեդերացիայից, մեծ սիրով կհամաձայնեմ գալ եւ վարպետության դասեր անցկացնել հայ թենիսիսնտերի համար: Շատ քիչ ինֆորմացիա ունեմ Հայաստանի թենիսի ու հայ թենիսիտների մասին: Բայց եթե առաջարկ լինի Հայաստանից, հաճույքով կգամ, կծանոթանամ, իմ փորձը կփոխանցեմ հայ թենիսիտներին:

Մարգարիտա, իսկ անձնական կյանքի ժամանակ ունենո՞ւմ ես: Ունե՞ս անձնական կյանք:

Ոչ... (ծիծաղում է): Անձնական կյանքի ժամանակ չեմ ունենում: Դեռեւս իմ նպատակները կապված են թենիսի, մարզական կարիերայիս հետ: Հետագայում արդեն անձնական կյանքի ժամանակն էլ կգա:

Ի՞նչը կարող է դառնալ մարզական կարիերադ ավարտելու պատճառ:

Երբ հասկանամ, գիտակցեմ, որ այլեւս չեմ կարողանում խաղալ, ինձ մոտ չի ստացվում խաղը, հաջողություն այլեւս չկա, այդ ժամանակ գուցե մտածեմ կարիերաս ավարտելու մասին: Պետք է գա մի պահ, որ այս ամենն ինձ ձանձրացնի: Իսկ ես այնքան սիրահարված եմ այս մարզաձեւին, որ դժվար թե այդպիսի օր գա: Դեռ աճելու տեղ ունեմ, դեռ նոր ձեռքբերումների ձգտում ունեմ: Ես հաճույք եմ ստանում թենիս խաղալուց:

Ի՞նչ երազանք ունես այս պահին:

Երազանքս «Մեծ սաղավարտի» մրցաշարի հաղթող դառնալն է: Օլիմպիական խաղերի հաղթող էլ կցանկանայի լինել, բայց ոչ այնքան շատ, որքան «Մեծ սաղավարտի»:

Մարգարիտա, շնորհակալություն անկեղծ զրույցի համար:

Ես նույնպես շնորհակալ եմ իմ մարզական կարիերայով հետաքրքրվելու եւ հետեւելու համար:

Լուսինե Շահբազյան



© 2026 NEWS.am - Sport

The copyright for information published on this web site is owned exclusively by Armenian News-NEWS.am information-analytical agency. All information materials published on this website are intended solely for personal use. For full or partial reproduction of any material in other media it is required to acquire written permission from Armenian News-NEWS.am information-analytical agency. Those, who have committed copyright violations, will be prosecuted accordingly.