Նազիկ Ավդալյան. Չեմ խառնում սպորտն ու ընտանեկան կյանքը

Չեմ խառնում սպորտն ու ընտանեկան կյանքը: Որպես մասնագիտություն, որպես աշխատանք, ինձ համար սպորտը միշտ էլ առաջին տեղում է, կարեւոր է, քանի որ դա իմ կյանքն է: Իսկ փոքրիկը լրիվ ուրիշ աշխարհ է: Այժմ ամեն ինչ նրա համար եմ անում:

Այս մասին NEWS.am Sport-ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց աշխարհի նախկին չեմպիոն, ծանրամարտի  կանանց Հայաստանի պատանեկան հավաքականի ավագ մարզիչ Նազիկ Ավդալյանը:

Նազիկ, ինչպե՞ս ես քեզ զգում ծանրամարտի կանանց Հայաստանի պատանեկան հավաքականի գլխավոր մարզիչի կարգավիճակում:

Ինձ համար սա շատ մեծ պատասխանատվություն է: Բայց որպես մարզիչ սպորտում գործունեությունս շարունակելու այս առաջարկը մեծ դժվարությամբ ընդունեցի: Ես ինչպես արդեն նշել էի, ծննդաբերությունից հետո ցանկանում էի շարունակել հանդես գալ սպորտում, մասնակցել 2016թ. Օլիմպիական խաղերին: Բայց չստացվեց: Երկար մտածելուց հետո,  համաձայնությունս տվեցի՝ գլխավորելու հավաքականը:  Այնպես չէ, որ ես անպատրաստ էի  աղջիկների հավաքականը գլխավորել: Պարզապես, հույս ունեի, որ կկարողանամ մարզիկի կարիերաս շարունակել: Բայց կարծես թե չի ստացվում, առողջական խնդիրներս`ողնաշարիս վնասվածքը թույլ չի տալիս:

Անմիջապես ծննդաբերությունից հետո, մեր վերջին հարցազրույցում դու վստահ հայտարարեցիր, որ վերադառնալու ես մեծ սպորտ եւ շարունակելու մարզիկի կարիերադ:

Այո, ես նույնիսկ մինջեւ այս վերջին շրջանը հույս ունեի, որ կկարողանամ շարունակել: Մի քանի փորձեր արեցի, մարզադահլիճ գնացի, ծանրաձող բարձրացրեցի, մարզվեցի, նույնիսկ ստացվում էր: Բայց բժիշկները խորհուրդ չեն տալիս շարունակել:

Իսկ չե՞ս հիասթափվում, որ վնասվածքդ խոչընդոտ է եւ ստիպված ես ժամանակից շուտ հրաժեշտ տալ ծանրաձողին:

Ոչ անկեղծ ասած: Բնական է, որ հիասթափություն, հուսահատություն կա, որ էլ չեմ կարողանալու շարունակել սպորտը, բայց ես սպորտից չեմ հեռանում եւ կմնամ սպորտում, որպես մարզիչ: Կփորձեմ իմ այս տարիների փորձը փոխանցել երեխաներին: Շատ լուրջ տրամադրված եմ մարզիչի աշխատանքին: Տեսնենք՝ որքանով կհաջողվի:

Արդեն մի քանի ամիս է, դու աշխատում ես պատանի աղջիկների հետ: Դժվա՞ր է մարզիչի աշխատանքը:

Շատ դժվար է: Մարզիկի աշխատանքը շատ ավելի հեշտ է, քանի մարզիչինը: Պատասխանատվությունը շատ ավելի մեծ է: Բացի այդ, քանի որ երեխաների հետ գործ ունենք, աշխատանքն ավելի է բարդանում: Պատանիները դեռեւս ծանրամարտի տեխնիկան են սովորում՝ այնպես, ինչպես դպրոցում երեխան տարրական կրթություն է ստանում: Եվ այստեղ մարզիչի դերը շատ մեծ է,  քանի որ երեխաներն անցնում են կարեւոր փուլ:

Աղջիկների պատանեկան հավաքականի մասին ի՞նչ կասես: Ի՞նչ ժառանգություն ես ստացել: Ի՞նչ ներուժ կա:

Պատանիները մեծ պոտենցիալ ունեն: Բնականաբար կան շատերը, որոնց հետ հույսեր ենք կապում: Այս տարի մի քանի աղջիկ ավարտեցին պատանիների հավաքականում հանդես գալը: Նրանք հանդես կգան երիտասարդական հավաքականում: Նրանցից էլ մեծ հույսեր ունեմ, հավատում եմ, որ երիտասարդական հավաքականում, հետագայում արդեն մեծահասակների մեջ մեծ արդյունքներ ցույց կտան: Ոչ ոքի անունը չեմ նշի, թե ումից մեծ ակնկալիքներ ունեմ, հույսեր: Սպորտն այնքան խաբուսիկ է: Երբեմն ումից մեծ հույսեր ես ունենում, նա չի արդարացնում քո հույսերը: Այնպես որ բոլորի հետ էլ հույսեր եմ կապում, յուրաքանչյուրի մեջ գտնում եմ այդ պոտենցիալը:

Շատ աշխատանք կա անելո՞ւ, թե՞ արդեն կա որոշակի հիմք, որի վրա պետք է զարգացնել:

Բնականաբար, շատ աշխատանք կա անելու, բայց զրոյից չենք սկսում: Նրանց մարզիչը, ով նաեւ եղել է իմ անձնական մարզիչը` Արտաշես Ներսիսյանը, լավ հիմք է դրել, նա իսկապես մեծ աշխատանք է արել: Ես կփորձեմ շարունակել նրա դրած հիմքը` իմ գիտելիքներով ավելի զարգացնել եւ կատարելագործել: Ինձ այդ հարցում օգնում են փորձառու մարզիչներ, այդ թվում` Արտաշես Ներսիսյանը, Երվանդ Կիրակոսյանը` իմ երկրորդ մարզիչը:

Ի՞նչ գնահատական կտաս Լեհաստանում ավարտված ծանրամարտի Եվրոպայի պատանեկան առաջնությունում մեր մարզուհիների ելույթներին: Սա քո առաջին խոշոր մրցումն էր հավաքականի ավագ մարզիչի պաշտոնում:

Մենք մեր առջեւ դրված գլխավոր խնդիրը լուծեցինք, դա պատանեկան Օլիմպիական խաղերի ուղեգիր նվաճելն էր: Աղջիկների մրցելույթներից գոհ եմ, բայց կավելացնեմ, որ նրանք կարող էին ավելի լավ մասնակցել, քանի որ նրանց մարզավիճակն այդ հնարավորությունը տալիս էր: Փորձում ենք ամեն ինչ անել՝ գերազանց մասնակցության համար, բայց սա սպորտ է, եւ սպորտում ամեն ինչ հնարավոր է: Նրանք ավելին կարող էին: Գոհ եմ այնքանով, որ մենք բերեցինք օլիմպիական ուղեգիր:

Սա իմ առաջին պատասխանատու մրցաշարն էր որպես ավագ մարզիչ: Ամենայն լրջությամբ նախապատրաստվել էինք: Բայց ավելի մեծ կարեւորություն ու լրջություն տալիս եմ պատանեկան Օլիմպիական խաղերին: Եվրոպայի առաջնությունը մեզ համար ավելի շատ նախապատրաստական փուլ էր Օլիմպիական խաղերից առաջ: Այժմ ամբողջ ուշադրությունս եւ ուժերս կկենտրոնացնենք պատանիների օլիմպիադայի վրա: Շատ պատասխանատու է, եթե ես հանձն եմ առել գլխավորել աղջիկների հավաքականը, ուրեմն պետք է ամեն ինչ անեմ, որ լավ լինի ամեն ինչ:

Ինչպե՞ս ես համատեղում մարզիչի աշխատանքը եւ երեխայիդ խնամքը: Ո՞վ է քեզ այդ հարցում օգնում, ինչպես ես հաղթահարում շաբաթներ շարունակ փոքրիկիցդ հեռու գտնվելը:

Իրականում շատ դժվար է, նույնիսկ ավելին, քան ես պատկերացնում է: Դժվար է երեխայից հեռու լինել շաբաթներ շարունակ: Ինձ թվում է դրանից ավելի դժվար բան չկա: Մի կերպ փորձում եմ համատեղել: Ինձ  հետ ուսումնամարզական հավաքների չեմ կարող տանել, դեռ շատ փոքր է: Այսպես էլ չեմ կարող շարունակել, օրերով, շաբաթներով չեմ կարողանում տղայիցս հեռու մնալ: Ինձ շատ է օգնում սկեսուրս, նրան շատ եմ վստահում, բայց որպես մայր չեմ կարողանում երկար չտեսնել փոքրիկիս:

Որդիդ արդեն 6 ամսական է: Այս ընթացքում ի՞նչ է փոխվել քո կյանքում, ո՞ր տեղում  է սպորտն այժմ:

Սպորտն ինձ համար մինչեւ մայրանալը եւ դրանից հետո,այսինքն` հիմա էլ ամենակարեւոր բանն է: Տեղերով չեմ բաշխում, չեմ խառնում սպորտն ու ընտանեկան կյանքը, հատկապես տղայիս: Որպես մասնագիտություն, որպես աշխատանք, ինձ համար սպորտը միշտ էլ առաջին տեղում է, կարեւոր է, քանի որ դա իմ կյանքն է: Իսկ փոքրիկը լրիվ ուրիշ աշխարհ է: Այժմ ինչ անում եմ, ինչով զբաղվում եմ, ամեն ինչ նրա համար եմ անում:

Լուսինե Շահբազյան

Ֆոտո՝ NEWS.am