14:08  +04,  2 սեպտեմբերի, 2012

Առաքել Միրզոյան. Ժողովրդի քննադատությունները տեղին են եղել, ես մեղավոր եմ

«Մինչեւ այսօր չեմ կարողանում հասկանալ, թե ինչ եղավ, ինչու այդպես եղավ եւ ինչն էր պատճառը: Բայց տապալումիս պատճառը ոչ անձնական քաշ գցելն էր, ոչ էլ թիմից անկախ մարզվելը: Ես լավ արդյունք ցույց կտամ Ռիո-2016-ում եւ մեր ժողովրդից այս ձախողման համար ներողություն կխնդրեմ»:

NEWS.am Sport-ի հետ զրույցում այսպես մեկնաբանեց իր ձախողումը Լոնդոնի 30-րդ Օլիմպիական խաղերում ծանրորդ Առաքել Միրզոյանը:

Առաքել, Օլիմպիական խաղերից հետո դու երկար ժամանակ լռեցիր: Ինչպե՞ս հաղթահարեցիր անհաջողությունդ:

Այո, երկար ժամանակ ասպարեզ դուրս չեկա, քանի որ անմիջապես իմ ելույթից երկու օր հետո սկսել եմ նոր մարզումներ: Այժմ լավ տրամադրություն ունեմ, փորձում եմ հաղթահարել ձախողումս: Դրանում ինձ օգնում են մեր սպորտի ղեկավարները: Բայց այժմ ավելի ոգեւորված եմ, քանի որ նախապատրաստվում եմ այս տարվա նոյեմբերին կայանալիք աշխարհի ուսանողական առաջնությանը:

Ինձ համար մեծ անհաջողություն էր Օլիմպիական խաղերում լավ հանդես չգալը: Օլիմպիական խաղերը իմ գերնպատակն էին, նույնիսկ, կարող եմ ասել` կյանքիս նպատակներից ամենառաջինն էր: Բայց չստացվեց: Չեմ հուսահատվում, քանի որ սա սպորտ է եւ սպորտում ամեն ինչ հնարավոր է:

Մեր ժողովրդին շատ եմ հուսախաբ արել: Ինձ համար աններելին սա է: Ուժերս փորձելու եմ մյուս Օլիմպիական խաղերում` լավ մարզավիճակով, լավ մարզումներով, անելու եմ ամեն ինչ, որ ժողովրդի տրամադրությունը բարձր պահեմ, օլիմպիական մրցահարթակում մեր հիմնը հնչի եւ դրոշը բարձրանա իմ հաղթանակով: Հիմա այս տրամադրությունն ունեմ եւ հերթականությամբ ամեն ինչ կանեմ:

Ի՞նչ տեղի ունեցավ օլիմպիական մրցահարթակում:

Թե ինչ տեղի ունեցավ օլիմպիական մրցահարթակում` այդ մասին չեմ ցանկանում հիշել: Ժողովրդի քննադատությունները տեղին են եղել: Ես մեղավոր եմ, քանի որ սպասելիքներն ինձանից շատ էին: Իմ մեղավորությունն այն է, որ ես չկարողացա ծանրաձողը բարձրացնել: Ժողովուրդը շատ էր սպասում իմ հաղթանակին: Ցավում եմ, որ հուսախաբ արեցի բոլորին իմ վատ ելույթով: Ուզում եմ, որ իմ պարտությամբ չընկճվեն եւ հավատան, որ ես դեռ կարդարացնեմ ժողովրդի սպասելիքներն ինձանից: Այդ ծանր ու դժվար մարզումները ես եմ անցկացրել, երկար եմ մարզվել ու սպասել Օլիմպիական խաղերին: Մարզումներից առաջացած կոշտուկները իմ ձեռքերում են. ես չէի կարող չկամենալ իմ հաղթանակը, իմ պետության դրոշը բարձրացնել ու հիմնը հնչեցնել: Չկա մի մարզիկ, որ չկամենա վերելք ապրել սպորտում, հարգանքի, ժպիտների ու մեծարումների արժանանալ: Բայց առանց վայրէջքների վերելք չի լինում: Բոլոր լեգենդար մարզիկներն էլ, սկսած իմ հորից ունեցել են վատ ելույթ, զրո արդյունք: Բայց ապացուցել են, որ իրենք ուժեղ են, եւ դա պահ է մարզիկի կյանքում, երբ ծանրաձողը անհաղթահարելի է թվում:

Քեզ մեղադրեցին անձնական քաշ գցելու եւ ավտոտնակում` թիմից առանձին մարզվելու համար:

Իմ պարտությունը քաշ գցելուց չէր եւ ոչ էլ առանձին մարզվելուց: Նախ ասեմ, որ ես «գառաժում», ինչպես հայտարարվել է, չեմ մարզվել: Ես մարզվել եմ իմ հոր անվան մարզադպրոցի դահլիճում: Կարող եմ բոլորին հրավիրել այնտեղ եւ թող տեսնեն, թե ինչ մարզադահլիճ է դա, նորագույն մարզասարքերով: Կցանկանայի, որ Հայաստանում բոլոր մարզադահլիճներն այդպես վերանորոգված եւ կահավորված լինեին:

Ինչ վերաբերում է իմ անձնական քաշին` ես գցել եմ ընդամենը վեց կիլոգրամ քաշ: Բայց իմ փոխարեն հայտարարվեց, որ ես տասը կիլոգրամ քաշ եմ գցել: Ինձ քաշ գցելը չի խանգարել: 2009  թվականին, երբ ես  դարձա աշխարհի փոխչեմպիոն, այդ ժամանակ ութ կիլոգրամ քաշ էի գցել: Այս Օլիմպիական խաղերում ես մինչեւ վերջին օրը նորմալ սնվել եմ, նորմալ ինքնազգացողություն ունեցել: Դա ուղղակի պահ էր, որ ինձ մոտ չստացվեց: Այդ պահին ես չկարողացա իմ իրական ուժերը ներդնել եւ ծանրաձողը բարձրացնել: Մինչեւ այսօր ես չեմ կարողանում հասկանալ, թե ինչ եղավ, ինչու այդպես եղավ եւ ինչն էր պատճառը:

Սա իմ առաջին Օլիմպիական խաղերն էին եւ առաջին պարտությունը: Ծանրամարտում ես շատ հաջողություններ եմ ունեցել: Սկսել եմ մարզվել 5 տարեկանից: Այդ տարիքում 20 կիլոգրամանոց ծանրաձող եմ բարձրացրել: Առաջին հաջողությունս եղել է 2005 թվականին` Եվրոպայի պատանիների առաջնությունում, որտեղ ես գրավել եմ չորրորդ մրցանակը: Առաջին մեդալս եղել է արծաթե, որը ես  նվաճել եմ 2006 թվականին Բուլղարիայում կայացած Եվրոպայի պատանիների առաջնությունում: Ապա 2008-ին Եվրոպայի երիտասարդական առաջնության երեք ոսկե մեդալակիր եմ դարձել 69 կգ քաշային կարգում, նույն տարում աշխարհի երիտասարդական առաջնությունում` արծաթե մեդալակիր: 2009-ին 19 տարեկանում ես դարձա Եվրոպայի չեմպիոն` Եվրոպայի մեծահասակների առաջնությոնում: Այս նույն մրցաշարում ես ճանաչվեցի Եվրոպայի լավագույն մարզիկ: Նույն տարում արդեն աշխարհի առաջնությունում նվաճեցի արծաթե մեդալը  69կգ քաշային կարգում: Իմ այս բոլոր հաջողությունները ես ձեռք եմ բերել 69 կգ քաշային կարգում: Բայց 2010 թվականին քաշս փոխեցի եւ հանդես եկա 77 կգ քաշային կարգում: Այդ քաշային կարգում  Հայաստանի գավաթի առաջնությունում 161 կգ պոկում վարժությունում վնասվածք ստացա` կոտրվեց ձեռքս, մեջքս եւ ոտքս: Ծանրաձողը ընկավ վրաս: Այս մրցաշարից մեկ ամիս անց ես պետք է մասնակցեի Անթալիայում կայանալիք աշխարհի առաջնությանը: Այդպես էլ չմասնակցեցի, քանի որ մեկ տարի անցկացրեցի անկողնում` վիրակապերի մեջ: Երկու ծանր վիրահատություն տարա, բայց այդքանից հետո ոտքի կանգնեցի եւ վճռական տրամադրությամբ որոշեցի շարունակել իմ հաջողությունները ծանրամարտում:

Ծանրամարտը ի՞նչ դեր ունի քո կյանքում:

Ծանրամարտն իմ կյանքն է: Ես ինձ տեսնում եմ ծանրամարտում եւ կարծում եմ` Աստված ինձ բնածին ուժ է տվել: Դա հասկացա այն ժամանակ, երբ մեկ տարի անկողնում պայքարեցի իմ առողջության համար: Իմ ապաքինման համար երախտապարտ եմ բժիշկ Արմեն Չարքչյանին: Նա է ինձ ոգեշնչել եւ հավատացրել, որ ես կարող եմ ոտքի կանգնել եւ շարունակել իմ սպորտը: Նա գիտեր, որ ես շատ էի ցանկանում Օլիմպիական խաղերի մասնակից լինել եւ ջանք ու եռանդ չէր խնայում ինձ ապաքինելու համար:

Ինչ-որ մեկից նեղացա՞ծ ես:

Ոչ: Ոք մեկից չեմ նեղացել: Ինձ ոչ ոք չի նեղացրել: Շնորհակալ եմ իմ հորից եւ ՀԱՕԿ-ի նախագահ Գագիկ Ծառուկյանից: Նրանք ըմբռնումով մոտեցան, ինձ հետ զրուցեցին եւ հասկացան, որ սա սպորտ է եւ ամեն ինչ սպորտում հնարավոր է: Նրանք ինձ շատ օգնեցին, ոգեշնչեցին եւ օգնեցին դուրս գալ այդ ծանր վիճակից: Այդ օրը ես ոչինչ չէի զգում, չքնեցի այդ գիշեր: Բայց երբ առանձին զրույց ունեցա Գագիկ Ծառուկյանի հետ` թեթեւացա, որ քո ղեկավարը քեզ օգնում է եւ անկախ ամեն ինչից իմ կողքին է: Ես նրա աշխատանքը սպորտի ոլորտում շատ բարձր եմ գնահատում: Որպես մարզիկ հստակ կարող եմ ասել` եթե Գագիկ Ծառուկյանը հրաժարվի սպորտի ոլորտից, նրա ետեւից շատ մարզիկներ կհեռանան սպորտից, կթողնեն սպորտը: Նա մեզ համար պարոն Ծառուկյան չէ, նա մեզ համար լավ ղեկավար է, լավ ընկեր, լավ բարեկամ միշտ մեր կողքին կանգնած: Այս Օլիմպիական խաղերում նրա աջակցությունը ես շատ զգացի: Նա ինձ ուժ տվեց` նախապատրաստվել մյուս մրցմանը:

Զրուցեց Լուսինե Շահբազյանը

Հետևեք NEWS.am SPORT-ին Facebook-ում և Twitter-ում


Շնորհակալություն մեկնաբանելու համար: Ձեր մեկնաբանությունը պետք է հաստատվի խմբագրության կողմից:

armine 23:42-02/09
sireli hairenakicner, petq chi anhajoxutiun krac sportsmenin kanchel patasxanatvutian u harcnel inchu aidpes exav. mec sport e amen inch el pataahum e. mi ban karox em asel, Tigran Martirosyany vorov aisor aidqan hpartanum eq, exel en arajnutiunner vor 0 e stacel voreve varjutiunum, baic aisor ash[arhi champion e. sovoreq barcracnel sportsmenin haxtanaki makardaki ev nra het kisel naev anhajoxutiunnery, voch te miajn ter kangnel patrasti haxtanaknerin. baic xorhurd ktam naev mer aisorva marziknerin hargalic artahajtvel avag serndi hexinakutiunneri masin. Ain inch duq anum eq aisor, nranq arden aerl en tariner araj. haireniqin matucac carajutiunnern u haxtanaknery vaxemutian jamket chen cnanachum.
Araik 11:46-05/09
Առաքել,մենք անհամբեր սպասում ենք քո նոր հաղթանակներին,քեզ հաջողություն ենք մաղթում,դու բարձր կարգի մարզիկ ես:Մարզիկը մեծ առաջնություններում իրեն ու երկիրն է ներկայացնում,իսկ ֆունկցիոներները գնում են ու գալիս: Օրինակ ինձ տհաճ է նայել մեր մարզչական կազմի աշխատանքին ՝մրցման ժամանակ.նրանց ոչ մանկավարժական պահվածքը ոչ մի քննադատության չեն դիմանում:Մտովի միշտ զուգահեռներ եմ անցկացնում նրանց ու այլ երկրների մարզիչների միջև...Սրա մասին պետք է մտածի Ծառուկյանը:
  • Այս թեմայով

  • Հարցում
Քվեարկել են (12)
  • Ֆեյսբուք
  • NEWS.am Sport Exclusive
  • Արխիվ